Clue Story 1

Clue Story 1 – Interactive Book

Τί είναι τα INBOOX?

Κεφάλαιο 1.1 – “Η Αρχή”

Έχει πάει αργά χωρίς να το καταλάβω. Άργησα να γυρίσω από την δουλειά για ακόμη μια μέρα. Έχει καταντήσει να μου φαίνεται λογικό πια. Με έναν υποχθόνιο τρόπο, η ανούσια ταλαιπωρία του τραπεζικού υπαλλήλου μετατράπηκε σε συνήθεια και πλέον μου φαίνεται περίεργο αν τύχει να γυρίσω σπίτι πριν βραδιάσει. Δεν μπορώ να κρύψω πως κάθε μέρα περνούν από το μυαλό μου σκέψεις και ιδέες που οδηγούν στην παραίτηση, αλλά δεν νομίζω να πάρω ποτέ μια τόσο μεγάλη απόφαση. Είμαι ο υπερεπιφυλακτικός και υπερπροσεκτικός τύπος ανθρώπου. Αυτός που μελετά ατελείωτες ώρες την παραμικρή επόμενη κίνηση, είτε σημαντική, είτε ασήμαντη. Γι’αυτό, σχεδόν όλες οι μεγάλες, κρίσιμες αποφάσεις της ζωής μου, έχουν μείνει ημιτελείς στα συρτάρια του μυαλού μου…

Κοντεύουν μεσάνυχτα. Χαζεύω στο internet διάφορα σκόρπια, ανούσια βίντεο, ή σαχλές, χιουμοριστικές εικόνες που από την πολλή επανάληψη έχουν πάψει να προκαλούν γέλιο. Μέσα σε αυτή τη βαρεμάρα κλασσικής δευτεριάτικης νύχτας, αποφασίζω να οριζοντιώσω το ταλαίπωρο κορμί μου. Αγκαλιάζω το μαξιλάρι, κάνω τις τελευταίες αρνητικές μου σκέψεις και με συνοδεία ενός παρατεταμένου ξεφυσήματος, κλείνω τα μάτια μου για να παραδοθώ στον Μορφέα . . .

– Δείτε το επόμενο βίντεο:

Ένα εκκωφαντικό ουρλιαχτό με κάνει να πεταχτώ απότομα από το κρεβάτι! Οι σφυγμοί μου χτυπούν κόκκινο καθώς ακούω ήχους σπασίματος γυαλιών και περίεργους κρότους που συνοδεύουν τις κραυγές, οι οποίες σιγά-σιγά γίνονται όλο πιο αδύναμες. Οι ήχοι δείχνουν να έχουν προέλευση τα διαμερίσματα των πάνω ορόφων. Κάνω μια αυθόρμητη κίνηση με κατεύθυνση προς την πόρτα, αλλά ο φόβος με συγκρατεί προτού την ανοίξω. Κοντοστέκομαι σκεπτόμενος το ενδεχόμενο να καλέσω την αστυνομία. Περιμένω υπομονετικά, προσπαθώντας να ακούσω περισσότερους ήχους ή φωνές που θα με πείσουν ότι ήταν απλά κάποιος έντονος τσακωμός που θα εξασθενήσει δίχως να χρειαστεί να επέμβω και θα πέσω πάλι ήρεμος στο κρεβάτι μου…

Σιγή . . . Πλέον δεν ακούγεται ο παραμικρός ήχος πέρα από την αγχωμένη ανάσα μου. Κοιτώ το ρολόι και δείχνει 5.30 το πρωί. Καλύτερα να περιμένω κάποια άλλη ένδειξη όσο θα αρχίσω να ετοιμάζομαι για τη δουλειά.
Πλένω τα δόντια μου, ντύνομαι και όλες οι κινήσεις μου γίνονται μηχανικά, με τα αυτιά μου τεντωμένα προς την πόρτα. Βγαίνω από το διαμέρισμα, στην αρχή επιφυλακτικά, αλλά βλέποντας ότι όλα είναι ήρεμα, κατηφορίζω στο δρόμο κηρύττοντας την έναρξη μιας ακόμη ημέρας ρουτίνας. Έχει ήδη ξημερώσει…

Όλη τη μέρα στη δουλειά, δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ. Το ουρλιαχτό αντηχούσε βασανιστικά μέσα στο κεφάλι μου και δε με άφηνε να δουλέψω.
Γυρίζω το απόγευμα στο σπίτι μου και στην πόρτα συναντώ την κυρία Ελένη, την κουτσομπόλα της γειτονιάς, κοκέτα, καλοστεκούμενη για την ηλικία της. Πρέπει να κοντεύει τα 55, αλλά έχει το πρόσωπο και το σώμα μιας τριαντάρας. Ένα ζωντανό θαύμα της πλαστικής χειρουργικής. Είμαι σίγουρος πως θα έχει ήδη μάθει ποιος τσακώθηκε με ποια, το λόγο του τσακωμού και τον τρόπο που τα ξαναβρήκανε! Ας πάω να της πιάσω κουβέντα για να ενημερωθώ σχετικά με τα περίεργα συμβάντα. Εκείνη με διακόπτει απότομα πριν αρθρώσω την πρώτη μου φράση:
– “Καλησπέρα κυρία Ελένη, μήπως άκουσες….”
– “Άσε τις κουβέντες Άρη και βοήθησέ με στο κουβάλημα”.

Η κυρία Ελένη κρατά δύο τεράστιες σακούλες γεμάτες με άδεια πλαστικά μπουκάλια νερού. Εκτός από την εξυπνάδα της και το διάχυτο ταλέντο στις “δημόσιες σχέσεις”, διαπιστώνω σήμερα πως έχει και οικολογική συνείδηση. Κατευθύνεται προς το κατάστημα που πουλάει τα συγκεκριμένα μπουκάλια διότι, κατά τα λεγόμενά της, ξεκίνησε ένα οικολογικό πρόγραμμα επιστροφής και ανακύκλωσης των άδειων πλαστικών μπουκαλιών. Λίγο πριν φτάσουμε στο κατάστημα, γυρίζει προς το μέρος μου και μου λέει με πονηρό χαμόγελο:
– “Άκουσες κι εσύ το ουρλιαχτό μέσα στα ξημερώματα, ετσι;”
– “Ναι, κυρία Ελένη. Με ξύπνησε απότομα! Μετά δεν μπόρεσα να ξανακοιμηθώ. Δεν ήξερα τι να κάνω. Μάθατε κάτι πιο συγκεκριμένο;”
– “Και βέβαια έμαθα. Από την ώρα που ξύπνησα έχω βγει στη γύρα για να μαζέψω πληροφορίες…”
Η κυρία Ελένη ήταν, είναι και θα είναι έγκυρη πηγή. Ένα σταθερό και σίγουρο πρακτορείο ειδήσεων για τη γειτονιά.
– “Πείτε μου κι εμένα που έχω σκάσει από το πρωί…”

– Δείτε το βίντεο και λύστε τον γρίφο:

    Σωστά!

    • ΛΥΣΗ: Στην αρχή από 25, θα πάρει 6 γεμάτα μπουκάλια (και θα της μείνει και 1 άδειο). Θα τα πιεί (όλα άδεια) και θα επιστρέψει τα 4 από τα 7 άδεια για να πάρει άλλο 1 γεμάτο, θα το πιεί και αυτό και θα έχει συνολικά άλλα 4 άδεια, τα επιστρέφει και παίρνει άλλο 1 γεμάτο. Σύνολο 8 μπουκάλια.


    Συνεχίστε την ανάγνωση:

    Κεφάλαιο 1.2

    -“Μπράβο, τσακάλι μου! Μόνο τέτοιους γείτονες θέλω να έχω!”
    – “Θα μου πείτε για τους περίεργους θορύβους που ακούσαμε τα χαράματα;”
    – “Ναι, Άρη μου. Έμαθα ποια δύσμοιρη τσακωνότανε σπάζοντας την προίκα της. Η Δημητρούλα από τον τέταρτο! Έμαθα ότι έχει πολλά προβλήματα με τον πρώην άντρα της. Μάλλον με τον τελευταίο που χώρισαν πρόσφατα, γιατί ξέρω πως έχει παντρευτεί ήδη δύο φορές! Και δεν της φαίνεται της δύσμοιρης, μικροπαντρεμένη κι αυτή. ‘Έμαθα πως έχει προβλήματα και με τους γονείς της. Η βαριόμοιρη. Πονεμένη κοπέλα… Που να σου λέω και για τη Σούλα από τον τρίτο! Χώρισε με τον πλούσιο που τα είχε γιατί την έπιασε με τον…”

    …Όσο αφήνω την κυρία Ελένη να φλυαρεί ακατάπαυστα, αμέτρητες σκέψεις περνούν από το μυαλό μου, μόλις συνειδητοποιώ πως η Δημητρούλα ήταν η δημιουργός των ουρλιαχτών που με ξύπνησαν τα χαράματα. Με τη Δήμητρα φαινόταν να υπήρχε μια δυνατή έλξη, κάθε φορά που συναντιόμασταν στο ασανσέρ, στο δρόμο ή και στο σπίτι της, σε μερικές φιλικές συγκεντρώσεις που με είχε καλέσει. Είναι από τις πιο όμορφες γυναίκες που έχω δει ποτέ, με μακριά, μαύρα, ολόισια μαλλιά και με δύο μεγάλα, εκφραστικά, μελαγχολικά μάτια που σχεδόν μου «μιλούσαν» κάθε φορά που συναντούσαν τα δικά μου…

    Σαν να μου έλεγαν πως έχουν περάσει συνεχόμενες πίκρες και δάκρυα, ψάχνοντας κάτι να πιαστούν για να ξεφύγουν από την ατυχία τους. Ίσως να είναι ιδέα μου. Ίσως να φταίει η μεγάλη αποχή από το ερωτικό “σπορ”. Τί να πω; Αυτό το βλέμμα της σε συνδυασμό με τη γλώσσα του σώματος, μου έδειχναν πως της αρέσω, ότι νιώθει και αυτή την ίδια έλξη που νιώθω εγώ για αυτή, αλλά σαν κάτι να την κρατούσε ή να την εμπόδιζε να εκφραστεί ελεύθερα. Αρκετές φορές με είχε καλέσει στο σπίτι της, όπου οργάνωνε με τους φίλους της βραδιές με επιτραπέζια παιχνίδια και γρίφους. Οι γρίφοι είναι το φόρτε μου, επομένως σχεδόν πάντα τη νικούσα προκαλώντας τον χαριτωμένο εκνευρισμό της. Με χτυπούσε απαλά στον ώμο και φώναζε με γλυκιά και λίγο τσιριχτή-παιδική φωνούλα “Αμάν, βρε Άρη”. Κάθε φορά, η φράση αυτή συνοδευόταν από ένα διαφορετικό βλέμμα που περιείχε μια μίξη από αγριάδα, γλύκα και υπονοούμενο ταυτόχρονα. Αυτός είναι ο καλύτερος τρόπος που μπορώ να το περιγράψω με λόγια. Δεν ήταν λίγες οι στιγμές που σκέφτηκα να της ζητήσω να βγούμε μόνοι μας, αλλά τις περισσότερες φορές την πετύχαινα μαζί με έναν άντρα – ίσως έναν από τους πρώην, αν συνδυάσω τις πληροφορίες της κυρίας Ελένης. Ένας κοντός, ανοιχτόχρωμος, πράος άνθρωπος, άκακος στην όψη. Δεν φαινόταν ικανός να τσακωθεί με κανέναν και σίγουρα όχι με τη Δήμητρα. Πρέπει οπωσδήποτε να μάθω τι έχει συμβεί. Ίσως χρειάζεται τη βοήθειά μου…

    -“Κυρία Ελένη, αυτός ο κοντούλης κύριος που ήταν συχνά μαζί με τη Δήμητρα, είναι ο πρώην άντρας της;”
    -“Ποιος; Ο κος Στεργίου, που δουλεύει στο γυμναστήριο; Δεν είμαι σίγουρη, παιδί μου. Τους έβλεπα κι εγώ πολύ συχνά μαζί αλλά δεν είχαμε πολλές επαφές με την κοπέλα. Μια καλημέρα ανταλλάσσουμε στις σκάλες της πολυκατοικίας. Όλα τα άλλα τα έχω μάθει από κουτσομπολιά…”
    – “Πρέπει να μάθουμε περισσότερα.”
    – “Κάποιος ενδιαφέρεται πολύ για το κοριτσάκι του τέταρτου βλέπω, ε;”
    – “Ε… Από απλή αλληλεγγύη για την γειτόνισσά μας. Καταλαβαίνετε…”
    – “Όλα τα καταλαβαίνω εγώ! Αχ, όταν βλέπω νέους ερωτευμένους, θυμάμαι τα δικά μου περασμένα μεγαλεία. Θυμάμαι τον Χαράλαμπο στα νιάτα του να με αγκαλιάζει σφιχτά με τα δυο στιβαρά, γυμνασμένα από την οικοδομή μπράτσα του… Σου έχω πει για τον μακαρίτη τον Χαράλαμπο;”
    – “Όχι τώρα, κυρία Ελένη, μη χάνουμε χρόνο με τέτοιου είδους αναδρομές. Θα τα πούμε άλλη φορά αυτά. Τώρα πρέπει να δούμε τι έχει πάθει η γειτόνισσα μας. Μπορεί να χρειάζεται βοήθεια.”
    – “Εντάξει, Άρη μου. Αλλά τι άλλο να κάνουμε;”
    – “Δεν ξέρω. Καταρχάς να μάθουμε αν αυτός ο κος Στεργίου ήταν σύζυγος της Δήμητρας. Αν ήταν όντως ο πρώην άντρας της, ίσως γνωρίζει κάτι παραπάνω.
    – “Ξέρω τι είναι αυτό που μάλλον θα σε βοηθήσει να το διαπιστώσεις:”

    Η απάντησή σας είναι σωστή, αλλά καλύτερα γράψτε "ΕΠΩΝΥΜΟ".

    Σωστά!

    • ΛΥΣΗ: Η σωστή απάντηση είναι “ΕΠΩΝΥΜΟ“. Δεν πιστεύω να πήγε αλλού το μυαλό σας;


    Συνεχίστε την ανάγνωση:

    Κεφάλαιο 1.3

    – “Σωστά! Από το επώνυμο στο κουδούνι της Δήμητρας! Όμως, δε θυμάμαι τι γράφει το κουδούνι της. Είμαι τόσο παρατηρητικός σε τόσες άχρηστες λεπτομέρειες, αλλά αυτή τη λεπτομέρεια δεν νομίζω να την πρόσεξα ποτέ.”
    – “Ε, τότε πήγαινε στην πόρτα της να δεις.”
    – “Αυτό θα κάνω! Ευχαριστώ, κυρία Ελένη. Αν μάθω κάτι θα σας ενημερώσω.”
    Αποχαιρετώ την κυρία Ελένη, που δεν ήθελε με τίποτα να διακόψει το κουτσομπολιό και συνέχιζε την ακατάπαυστη φλυαρία ακόμα κι όσο με έβλεπε να απομακρύνομαι. Τώρα πια έχω αποστολή! Σαν κάτι να άλλαξε στην ψυχολογία μου. Σαν να απέκτησα έναν σκοπό, ένα ενδιαφέρον στη μίζερη, μονότονη καθημερινότητα. Δεν ξέρω αν το κίνητρό μου ήταν η έντονη “συμπάθειά” μου για τη Δήμητρα, ή ο πόθος για λίγη δράση στη βαρετή ζωή μου. Ενδεχομένως και τα δύο. Το μόνο που είχα στο μυαλό μου ήταν να μάθω τί έγινε το ξημέρωμα. Άραγε, είναι καλά η Δήμητρα; Χώρισε οριστικά για να της ζητήσω να βγούμε; Εντάξει, είναι ντροπή να σκέφτομαι τα ραντεβού ενώ ακόμα δεν ξέρω αν η κοπέλα είναι σώα και αβλαβής. Δεν το ελέγχω. Μόνο στη σκέψη έχω αρχίσει να αγχώνομαι…

    Γυρίζω βιαστικά στο σπίτι μου. Ανεβαίνω πρώτα στον όροφό μου, να αφήσω τα πράγματα στο διαμέρισμά μου. Χωρίς χρονοτριβές, ανεβαίνω στον τέταρτο, πηδώντας δύο-δύο τα σκαλιά, για να φτάσω στην πόρτα της Δήμητρας, να δω επιτέλους ποιο είναι το επίθετο που γράφει στο κουδούνι της. Το κουδούνι γράφει “Δήμητρα Π.” Δεν έχει γράψει ολόκληρο το επίθετό της, αλλά σίγουρα δεν ήταν Στεργίου. Σκέφτομαι να χτυπήσω το κουδούνι για να σιγουρευτώ ότι είναι καλά, αλλά αν είναι μέσα και μου ανοίξει, δεν έχω ιδέα τι να της πω. Προσπαθώ να δω από το ματάκι της πόρτας αν έχει φως ή αν διακρίνεται κάποια κίνηση. Όμως, πάνω που γέρνω προς την πόρτα, με έκπληξη διαπιστώνω ότι είναι ανοιχτή! Για την ακρίβεια είναι παραβιασμένη, με εμφανή τα σημάδια διάρρηξης.
    Ο ίδιος φόβος που ένιωσα τα χαράματα μετά τα ουρλιαχτά, επανήλθε δριμύτερος για να μου κόψει τα πόδια. Από τη μισάνοιχτη πόρτα μπορώ να διακρίνω σπασμένα γυαλιά και αναποδογυρισμένα έπιπλα. Η πρώτη σκέψη είναι να φύγω και να καλέσω την αστυνομία, αλλά από την ένταση της περίστασης, σαν να ξύπνησε ξαφνικά μέσα μου η γενναιότητα και η περιέργεια. Όλα αυτά ενώνονται με τον πόθο για δράση που έλεγα προηγουμένως και αυθόρμητα, χωρίς να το πολυσκεφτώ, μπαίνω μέσα στο διαμέρισμα…

    – Δείτε το βίντεο:

    Γνωρίζω ότι είναι πιθανό να αντικρίσω τα πάντα… Μέχρι και νεκρό άνθρωπο. Όμως, πρέπει να μάθω τί είχε συμβεί. Νιώθω σαν ένα αόρατο χέρι να με τραβά προς τα μέσα και να μου ζητά βοήθεια.
    Περνώ το σαλόνι πατώντας πάνω στα σπασμένα βάζα και βλέπω μισάνοιχτες βαλίτσες γεμάτες με ρούχα, παρατημένες άναρχα στον διάδρομο. Μάλλον ετοιμαζόταν να φύγει – ή να ξεφύγει – αλλά την πρόλαβε η διάρρηξη. Στην κρεβατοκάμαρα οι ντουλάπες είναι άνω κάτω, σαν να προσπαθούσε να βάλει τα ρούχα βιαστικά μέσα στις βαλίτσες. Λίγες μικρές πιτσιλιές από αίμα στα σεντόνια προδίδουν το σκηνικό της μάχης που προηγήθηκε. Θεέ μου, ας μην έχει πάθει κακό…

    Ψάχνω στο γραφείο της για κάποιο στοιχείο ενώ ακούω τον υπολογιστή της να δουλεύει ακόμα και να έχει μπει σε κατάσταση αναμονής. Τον ανοίγω και
    δεν πιστεύω στα μάτια μου με αυτό που βλέπω να εμφανίζεται στην οθόνη. Είναι η προσωπική μου σελίδα στο διαδίκτυο! Η Δήμητρα λίγο πριν το συμβάν είχε μπει στο προφίλ μου ψάχνοντας τρόπο επικοινωνίας μαζί μου! Γιατί; Τί σκεφτόταν; Μήπως ήθελε να μου στείλει μήνυμα για βοήθεια; Γιατί σε εμένα;
    Συνεχίζω να αναζητώ κάποιο στοιχείο που θα μου δώσει μια ιδέα, κάτι για να συγκεντρώσω τη σκέψη μου ώστε να μην τρελαθώ…
    Προχωρώ στην κουζίνα η οποία φαίνεται άθικτη από το πέρασμα του τυφώνα. Πάνω στο τραπέζι λίγες σκόρπιες χαρτοπετσέτες, ένα στυλό και… Τί είναι αυτό; Ένα σημείωμα; Πρόλαβε να αφήσει σημείωμα;

    – Δείτε το βίντεο και Λύστε τον Γρίφο:

    Γράψτε τα συνεχόμενα, δίχως κενό ανάμεσα.

    Σωστά!

    • ΛΥΣΗ: Η ακολουθία των γραμμάτων αντιστοιχεί στις μέρες της εβδομάδας και οι αριθμοί με τη σειρά ακολουθούν τον κανόνα: Κάθε επόμενος αριθμός είναι το μισό του προηγούμενου. Δηλαδή 56 = 112/2, 28 = 56/2 κλπ.


    Συνεχίστε την ανάγνωση:

    Κεφάλαιο 1.4

    Έχω μείνει άφωνος με τη χαρτοπετσέτα στο χέρι. Το μυαλό μου κάνει χιλιάδες σκέψεις ταυτόχρονα. Η αγωνία φέρνει κρύο ιδρώτα στο κούτελό μου. Kάθομαι κοκαλωμένος για πολλή ώρα δίχως να το καταλάβω, με όλες τις αισθήσεις μου να υπολειτουργούν. Την στιγμή που επανέρχονται, μόνο μια σκέψη επικρατεί στο μυαλό μου. Πρέπει να φύγω αμέσως από αυτό το σπίτι! Αν με βρουν εδώ θα μπλέξω άσχημα, αν και έχω ήδη μπλέξει…
    Βάζω το σημείωμα στην τσέπη, προσπαθώ βιαστικά να επαναφέρω στη θέση τους τα πράγματα που έχω μετακινήσει και τρέχω πίσω στο διαμέρισμά μου. Ελέγχω στις σκάλες μην τυχόν με έχουν αντιληφθεί τα αδιάκριτα μάτια των γειτόνων και κλείνω την πόρτα.
    Το κεφάλι μου θα εκραγεί. Τι έχει συμβεί στο καημένο το κορίτσι; Γιατί να την απαγάγει ο πρώην άντρας της; Τι έχει κάνει τόσο σοβαρό ώστε να κινδυνεύει η ζωή της? Γιατί να μην ειδοποιήσω την αστυνομία; Ποιος είναι ο Μιχάλης;;;
    Το μυστικό της μήνυμα γράφει ότι θα είναι ζωντανή μέχρι την Κυριακή στις 7 το απόγευμα. Δεν μένουν πολλές μέρες μέχρι τότε. Τι θα γίνει ακριβώς εκείνη την ώρα; Γιατί το έγραψε με κρυπτογραφημένο μήνυμα; Θα τρελαθώ!

    Αρχίζω να βεβαιώνομαι πως η Δήμητρα ήλπιζε ότι μήνυμα μπορεί να πέσει στα δικά μου χέρια. Σίγουρα ήξερε ότι εγώ μπορώ να το αποκρυπτογραφήσω. Όλες εκείνες οι βραδιές που περάσαμε μαζί, παίζοντας παιχνίδια με γρίφους δεν πήγαν χαμένες τελικά. Εικάζω πως είναι μπλεγμένη σε πολύπλοκες ιστορίες και δεν μπορούσε να εμπιστευτεί οποιονδήποτε. Κατά τα λεγόμενα της κυρίας Ελένης, έχει σοβαρά προβλήματα με ολόκληρη την οικογένειά της. Δεν αποκλείεται λοιπόν, να μην της έχουν μείνει πολλοί έμπιστοι άνθρωποι για να της προσφέρουν βοήθεια. Αλλά γιατί εμένα;

    Πρέπει να τηλεφωνήσω στη δουλειά αμέσως. Θα πάρω οπωσδήποτε άδεια τις επόμενες μέρες κι αν δεν μου τη δώσουν, θα το παίξω άρρωστος! Δε θα μείνω άπραγος. Η ζωή της κοπέλας μπορεί να στηρίζεται μόνο στις πράξεις μου. Θα δράσω και θα το κάνω άμεσα! Πρέπει να αρχίσω από κάπου. Πρέπει να βρω αυτόν τον Μιχάλη που σύμφωνα με το σημείωμα ξέρει που μπορεί να βρίσκεται η Δήμητρα. Δεν έχω πληθώρα από πληροφοριοδότες, οπότε η μοίρα με σπρώχνει πάλι στην κυρία Ελένη. Πρέπει να μάθω αν γνωρίζει ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος που θα με οδηγήσει ένα βήμα πιο κοντά στη λύση του μυστηρίου.

    Μπορεί να φοβάμαι όσο δεν έχω φοβηθεί ποτέ ξανά στη ζωή μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι το κυρίαρχο συναίσθημα μέσα μου είναι ο φόβος. Σαν μια πρωτόγνωρη ενέργεια να πηγάζει από την ψυχή μου. Σαν η ζωή μου να αποκτά νόημα. Σαν να γεννήθηκε μέσα μου ένας νέος εαυτός. Αν τα συναισθήματα λένε την αλήθεια, μου αρέσει πολύ αυτός ο άγνωστος, καινούργιος εαυτός μου…
    Κατεβαίνω στο διαμέρισμα της κυρίας Ελένης και χτυπώ το κουδούνι της. Μου ανοίγει και αντικρίζω στο πρόσωπό της μια θολή, σχεδόν αλλήθωρη ματιά…

    – Δείτε το βίντεο και Λύστε τον Γρίφο:

    Σωστά!

    • ΛΥΣΗ: Η Σωστή Απάντηση είναι δύο ώρες και όχι δυόμιση. Με δεδομένο ότι το πρώτο χάπι θα το πάρει αυτή τη στιγμή, σε μισή ώρα θα πάρει το δεύτερο, σε μία ώρα το τρίτο, σε μιάμιση ώρα το τέταρτο, σε δύο ώρες το πέμπτο.
    Ολοκληρώσατε το 1ο Κεφάλαιο. Συνεχίστε στο:
    Clue Story 1

    Clue Story 1 – Interactive Book

    Μοιραστείτε το: