Clue Story 2 - Κεφάλαιο 4

Clue Story 2 – Κεφάλαιο 4

Νοιώθω κάπως καλύτερα. Με ενοχλεί λιγάκι ο δεκαδικός αριθμός των σαλαμιών, αλλά είναι σίγουρα καλύτερη λύση από τον προηγούμενο εφιάλτη. Τώρα μπορώ να απολαύσω με ηρεμία το αρμονικό και λιπαρό φαγητό μου και να αποθηκεύσω πολύτιμη ενέργεια για την υπόλοιπη μέρα. Θα με βοηθήσει επίσης στην καταβολή του άγχους για τη συνάντηση με τη Φαίδρα. Δεν είναι μόνο η απέχθειά μου προς το πρόσωπό της. Ο φόβος είναι το επικρατέστερο συναίσθημα. Ναι, τη φοβάμαι. Το παραδέχομαι. Είναι μια γυναίκα που διέπραξε φόνο ενώ κυκλοφορεί ελεύθερη και ανενόχλητη. Η μόνη λογική, ασφαλής λύση είναι να την πάρω με το μαλακό.

Η αλήθεια είναι ότι δε φοβάμαι μόνο για μένα. Περισσότερο φοβάμαι για το κακό που έκανε, κάνει και θα συνεχίσει να κάνει σε αυτό το μικρό αγόρι. Ο Χάρης είναι ο πιο άτυχος σε αυτή την ιστορία. Αυτός είναι που τραβάει τα χειρότερα δεινά. Τον σκέφτομαι και σπαράζει η καρδιά μου. Ίσως να πήγαινα μια βόλτα από το εκπαιδευτήριο να τον δω, πριν πάω στο σπίτι της Φαίδρας. Εύχομαι με κάποιο τρόπο να καταφέρω να πείσω τις υπαλλήλους να με αφήσουν να τον διδάξω μουσική, αν και δεν είμαι σίγουρος ποιος θα διδάξει ποιον.

Το φαγητό σχεδόν με υπνώτισε. Ένας γρήγορος ύπνος πριν αρχίσω να ετοιμάζομαι, θα επιταχύνει την παραγωγή φρέσκιας ενέργειας…
Μα, τι είναι αυτό που ακούγεται; Είναι ένα παράξενο κουδούνισμα που δεν έχω ακούσει ποτέ σε αυτό το σπίτι! Σαν ξένος ήχος κινητού που δεν έχω καταλάβει ακόμα από πού προέρχεται. Μοιάζει να ακούγεται μέσα από την τσάντα μου… Ω, θεέ μου! Μάλλον είναι το κινητό της Αριάδνης που μου έδωσε ο Χάρης! Πρέπει να το σηκώσω. Λες να είναι αυτό που φαντάζομαι;;;

Το τηλέφωνο κλείνει απότομα. Με αφήνει σύγκρυο με τη συσκευή στο χέρι, με μια μηδαμινή ζεστή γεύση της φωνής της να δίνει χρώμα στη μονοτονία. Περιμένω για λίγο, μήπως παρ’ ελπίδα με ξανακαλέσει. Αλλά μάταια… Το μόνο αίσθημα που παραμένει με την πάροδο του χρόνου, είναι αυτό της κούρασης. Ο στόχος είναι ακόμα πολύ μακριά για να τον πετύχω. Για την ακρίβεια, δεν τον βλέπω καν στον ορίζοντα. Γι’ αυτό πρέπει να ξεκουραστώ αν θέλω να αυξήσω τις πιθανότητες να φέρω εις πέρας ένα τόσο δύσκολο έργο. Θα αφήσω τα μάτια μου να κάνουν αυτό που τους προστάζει το σώμα μου… Να κλείσουν…

Σηκώνομαι από το κρεβάτι φρέσκος, αποφασισμένος, παράδοξα αισιόδοξος. Σήμερα είναι η μέρα που θα βρω τα στοιχεία που χρειάζομαι. Αν το πιστέψω, με έναν μαγικό “Παολοκοελικό” τρόπο, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχω. Το καλό που του θέλω! Άλλωστε μου το χρωστάει. Είμαι από τους λίγους σε αυτόν τον πλανήτη που μάχεται να διατηρήσει την τελειότητά του…
Ξεκινώ από το σπίτι μου λίγο μετά τις τέσσερις το απόγευμα. Περνώ από το μαγαζί με τα ποτά, να πάρω ένα καλό μπουκάλι κρασί για την επίσκεψή μου. Μην πάω με άδεια χέρια.

Ο μαγαζάτορας με γνωρίζει και κάθε φορά μου κάνει έκπτωση. Λογικό, αν αναλογιστώ ότι ο μισός του τζίρος στηρίζεται στην δική μου προσωπική κατανάλωση. Θα έλεγα πως κατά έναν τρόπο, στηρίζω την τοπική οικονομία της περιοχής. Να ένας ωραίος λόγος για να μην νιώθω τύψεις. Θα το χρησιμοποιώ όταν στερεύω από δικαιολογίες…
Φτάνω στο ειδικό εκπαιδευτήριο. Στην υποδοχή βρίσκεται η ίδια κοπέλα, όμως το γραφείο της μου δημιουργεί έντονη σύγχυση. Πρέπει να διορθώσω τις ατέλειες πριν κάνω οτιδήποτε άλλο…

cluestory ateleies
Δείτε το επόμενο βίντεο και προσπαθήστε να εντοπίσετε τις ατέλειες. Κατόπιν επιλέξτε τις “σωστές” απαντήσεις παρακάτω:







    “Σωστά!”

    «Νομίζω πως σου έπεσε η τσάντα, Έρση… Τι ωραίο όνομα!» λέω με ενθουσιασμό και όρεξη για καλοπιάσματα, πριν ζητήσω να μου επιτρέψει να δω τον Χάρη. Εκείνη με κοιτά με ένα συμπονετικό βλέμμα που προϊδεάζει την απάντηση: «Κύριε Θησέα, αν ήρθατε για τον Χάρη, δυστυχώς δεν μπορώ να σας επιτρέψω να τον διδάξετε αν δεν συμφωνεί η κηδεμόνας. Είναι κρίμα, αλλά με δεσμεύουν οι κανόνες… Βέβαια… Αυτή την ώρα ο Χάρης προτιμά να κάθεται μόνος του στην αίθουσα του πιάνου. Αν “τύχει” να μη δω ότι κατευθύνεστε προς τα εκεί και μου διαβεβαιώσετε ότι θα αναλάβετε πλήρως την ευθύνη σε περίπτωση που σας ανακαλύψουν…»

    Την ευχαριστώ με περίσσια θέρμη και πλησιάζω αμέσως την αίθουσα του πιάνου. Σαν να ακούγονται πάλι οι μονότονοι ήχοι που παράγει η νευρικότητα του Χάρη, χτυπώντας άγαρμπα τα πλήκτρα. Μπαίνω μέσα και τον χαιρετώ με ενθουσιασμό. Γυρίζει προς το μέρος μου, χωρίς να σταματήσει να χτυπά τα πλήκτρα με τον ίδιο άτσαλο ρυθμό. Με κοιτά ανέκφραστος και αμίλητος, αλλά τα μάτια του φάνηκε να έλαμψαν στιγμιαία. Μπορεί απλά να είναι ιδέα μου και να μετέφρασα αυτό το ψυχρό βλέμμα όπως ήθελα, αλλά νομίζω πως χάρηκε που με είδε. Ξάφνου, ο μονότονος ήχος αρχίζει να παίρνει άλλη μορφή…

    Σαν αόρατες νεράιδες να άρπαξαν τα χεράκια του κι άρχισαν να τα ταξιδεύουν επάνω στα πλήκτρα. Ξεκινά να εκτελεί με ταχύτητα μια εισαγωγή που θα δυσκόλευε ακόμη κι εμένα. Γνώριμη μελωδία κλασσικού κομματιού έρχεται στα αυτιά μου. Έχω την εντύπωση ότι αυτή η εκτέλεση του μικρού Χάρη, τείνει να ξεπεράσει τους επαγγελματίες. Το πιο αξιοπερίεργο γεγονός είναι πως δεν τα διαβάζει από κάποια παρτιτούρα. Είναι όλα στο μυαλό του. Η μελωδία αλλάζει και γίνεται πιο αργή, ώσπου αρχίζει να χάνεται αργά και αρμονικά, δίνοντας τη θέση της στην σιωπή. Το σώμα του άρχισε πάλι να κινείται νευρικά…

    – «Α, Μάλιστα. Κατάλαβα. Ο Μότσαρτ και ο Μπετόβεν. Τώρα, όπως σου υποσχέθηκα, θα σου παίξω εγώ ένα κομμάτι.» Κάθομαι δίπλα του στο πιάνο και παίζω το Fur Elise του Μπετόβεν ενώ με την άκρη του ματιού μου παρατηρώ πως ο Χάρης έχει σταματήσει να κουνιέται νευρικά. Για την ακρίβεια έχει κοκαλώσει κοιτώντας τα δάχτυλά μου. Κάνω ένα αργό φινάλε και γυρίζω προς το μέρος του. «Σου άρεσε;» Δε μου απαντά, με σπρώχνει από το σκαμπό για να κάτσει πιο άνετα στο κέντρο του πιάνου και αρχίζει να παίζει… Είναι απίστευτο! Παίζει ακριβώς το ίδιο κομμάτι με την ίδια δεξιοτεχνία, τις ίδιες παύσεις. Ακόμα και το ίδιο φινάλε…

    «Ώστε το ήξερες κι εσύ αυτό το κομμάτι.» λέω με σιγουριά.
    «Όχι. Πρώτη φορά το βλέπω.» μου απαντά.
    «Αυτό είναι αδιανόητο! Τι εννοείς πρώτη φορά το βλέπεις; Τι είδες;» τον ρωτώ με δυσπιστία.
    «Βλέπω πλήκτρα. Πατάω πλήκτρα»…
    Δεν είναι δυνατόν… Ξεκινώ να παίζω το Alla Turca του Μότσαρτ. Είναι ένα δυσκολότερο και γρηγορότερο κομμάτι. Έκανα μάλιστα λίγους σκόπιμους αυτοσχεδιασμούς για να τον μπερδέψω. Μόλις που προλαβαίνω να ολοκληρώσω την τελευταία νότα, με ξανασπρώχνει από το σκαμπό και ξεκινά να παίζει με μανία το ίδιο κομμάτι, σαν κάποιος να το ηχογράφησε…

    Δεν μπορώ να φανταστώ έναν “φυσιολογικό” άνθρωπο να έχει αυτή την ικανότητα. Αν και ποιος κριτής μπορεί να δώσει σε κάποιον το προσωνύμιο του “μη φυσιολογικού”; Όλοι οι υπόλοιποι, εμείς που αποτελούμε την πλειοψηφία των ανίκανων, βάζουμε ταμπέλες στους διαφορετικούς. Ο σκοπός είναι απλός. Η διαφορετικότητά τους μας τρομάζει. Είναι απειλή! Τρέμουμε στην ιδέα ότι κάποιος με τόσο μοναδικές ικανότητες μπορεί να ονομαστεί φυσιολογικός. Διότι αν αυτό είναι το φυσιολογικό, τότε τι είμαστε όλοι εμείς οι υπόλοιποι; Όλο αυτό το στοιβαγμένο πλήθος της νορμάλ μάζας;…
    Όσο συλλογιζόμουν, ο Χάρης έχει ήδη ολοκληρώσει την τρίτη επανάληψη του κομματιού, ώσπου το απότομο άνοιγμα της πόρτας κάνει τα μικρά δακτυλάκια του να σταματήσουν…

    Ένα περίστροφο! Σε συνδυασμό με το βιβλίο «Η Φόνισσα», με κάνουν να τρέμω σύγκορμος. Η λωρίδα που τράβηξα ήταν κομμάτι από τα αρνητικά φωτογραφιών, τραβηγμένα από κλασσική επαγγελματική μηχανή με φιλμ. Ελάχιστοι φωτογράφοι τις χρησιμοποιούν ακόμη. Μια γρήγορη κοντινή ματιά με σοκάρει! Μου φέρνει στα μάτια εικόνες με γυμνά κορμιά. Ίσως να είναι ιδέα μου, λόγω της πολυήμερης αποχής από το “άθλημα”. Ο βρόντος του κλεισίματος του πορτμπαγκάζ με τρομάζει και κλείνω αμέσως το ντουλαπάκι. Παριστάνω τον ήρεμο, περιμένοντας να καθίσουν στις θέσεις τους. Μια αμήχανη σιωπή διατηρείται για αρκετά λεπτά της διαδρομής.

    «Έχω φέρει και ένα κρασάκι να πιούμε», κατάφερα να ψελλίσω για να σπάσω τη σιγή.
    «Ακούγεται πολύ ωραία ιδέα…», απαντά με ύφος γεμάτο υπονοούμενα. Παρκάρουμε έξω από ένα μεγάλο, επιβλητικό κτίσμα, με τεράστια αυλή. Ανεβαίνουμε τις σκάλες, φτάνουμε έξω από τη θηριώδη πόρτα ασφαλείας, πληκτρολογεί τον κωδικό του συναγερμού και μπαίνουμε. Εκείνη μπαίνει τελευταία ρίχνοντας μια αναγνωριστική ματιά. Σαν να ήθελε να σιγουρευτεί ότι δεν μας είδαν τα αδιάκριτα μάτια κάποιου κουτσομπόλη γείτονα. Ο μικρός κάθεται κατευθείαν στο πιάνο του σαλονιού και παίζει το ίδιο κομμάτι, ενώ η Φαίδρα παίρνει το μπουκάλι και κατευθύνεται προς την κουζίνα.

    Μετά από ένα-δύο λεπτά απουσίας, επιστρέφει με το μπουκάλι και δύο κρυστάλλινα ποτήρια. Τα γεμίζει αργά, σχεδόν βασανιστικά και σηκώνει το δικό της για να κάνει πρόποση.
    «Στη γνωριμία μας, Θησέα…»
    Διστάζω να πιω. Το άγχος με έχει καταβάλει ολοκληρωτικά.
    «Γιατί δεν πίνεις, γλυκέ μου; Φοβάσαι;», λέει ενώ χαμογελά ειρωνικά.
    «Από ευγένεια. Οι κυρίες προηγούνται.» απαντώ.
    «Μα τι κύριος… Όπως θες. Θα πιω πρώτη.»
    Πίνει μια γερή γουλιά και με κοιτά. Έχω παγώσει, αλλά απ’ότι φαίνεται δεν έχω λόγο να ανησυχώ. Τα γέμισε μπροστά μου και ήπιε πρώτη. Πίνω κι εγώ μια επιφυλακτική γουλιά. Αυτή η μικρή ποσότητα αρχίζει να καλμάρει τα τεντωμένα νεύρα μου και ξυπνά την ανάγκη μου για αλκοόλ. Πίνω το υπόλοιπο μονομιάς. Εκείνη σηκώνεται και κατευθύνεται αργά προς την άκρη του σαλονιού. Εκεί υπάρχει ένα κλειδωμένο μεταλλικό κιβώτιο. Το ανοίγει και βγάζει από μέσα ένα μικρό δοχείο…



    Το ξέρω πως σε μια στιγμή αγωνίας δεν μπορείς να δεις καθαρά, αλλά η λύση είναι μπροστά στα μάτια σου, αρκεί να αλλάξεις την οπτική σου.


    Κρατάς το χαρτάκι ανάποδα! Η απάντηση είναι 7182.

    Σωστά!

    Δείτε το φινάλε του πρώτου μέρους:

    ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ!

    Καταφέρατε να ολοκληρώσετε ένα μικρό μέρος (το ένα τέταρτο) του μυθιστορήματος “Clue Story 2”. Το Δώρο σας για αυτό το επίτευγμα είναι ένα εκπτωτικό κουπόνι

    50%

    για αγορά ολόκληρου του διαδραστικού βιβλίου
    “Clue Story 2 – Σκέψου με τα μάτια μου”

    Πατήστε “Λήψη” αν θέλετε να αποθηκεύσετε το εκπτωτικό κουπόνι σε μορφή PDF για να το χρησιμοποιήσετε αργότερα ή να το στείλετε σε κάποιο αγαπημένο σας πρόσωπο.

    Clue Story 2 – Κεφάλαιο 4

    Clue Story 2

    Clue Story 2 – Σκέψου με τα μάτια μου

    Μοιραστείτε το: